Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Problemy z rozdziałem ziarnowym w trakcie przesiewania często wynikają z nieprawidłowego rozumienia, jak zachowują się ziarna na sicie. Zdarza się, że ktoś zakłada, iż brak kontaktu ziaren z otworami sita sprawi, że więcej nadziarna trafi do produktu dolnego. W rzeczywistości nadziarno, czyli ziarna większe od otworów sita, z definicji nie powinno przechodzić przez sito – nawet przy bardzo intensywnym przesiewaniu. Odpowiedź, wskazująca na pojawienie się nadziarna w produkcie dolnym lub górnym, nie odzwierciedla rzeczywistości procesowej, bo te frakcje są rozdzielane mechanicznie i to, czy ziarno zetknie się z otworami, nie ma znaczenia dla zbyt dużych cząstek. Często spotykam się z opinią, że przesiewanie niedokładne powoduje powstanie podziarna w produkcie dolnym – to tylko część prawdy. O ile rzeczywiście może się zdarzyć, że nie wszystkie drobniejsze ziarna przejdą przez sito, to kluczowy problem pojawia się wtedy, gdy te podziarna zostają na sicie i trafiają do produktu górnego. Moim zdaniem, błąd w myśleniu polega tu na pomijaniu mechanizmu oddziaływania ziarna z otworem – jeśli nie dochodzi do kontaktu, to nawet ziarna, które powinny się przesiewać, są wynoszone razem z nadziarnem. To typowe dla źle dobranych parametrów drgań lub przeciążonego sita. W praktyce oznacza to nie tyle nadmiar jakiejś frakcji w produkcie dolnym, a raczej zanieczyszczenie produktu górnego drobnym ziarnem, które nie zostało skutecznie oddzielone. Dlatego branżowe standardy podkreślają znaczenie odpowiedniego ustawienia i kontrolowania pracy przesiewaczy, aby zapewnić maksymalny kontakt ziaren z powierzchnią przesiewającą i zminimalizować straty w klasyfikacji materiału.