Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Zastosowanie cieczy ciężkich zawiesinowych w procesach wzbogacania węgli kamiennych bywa często źle interpretowane, szczególnie jeśli chodzi o dobór odpowiednich urządzeń. W praktyce separator strumieniowy, mimo że kojarzy się z rozdziałem na bazie gęstości, zwykle wykorzystuje medium wodne i różnicę prędkości ziaren w prądzie wody, a nie zawiesinę ciężką. To urządzenie raczej nadaje się do wstępnego rozdziału i nie zapewnia takiej selektywności jak wzbogacalnik Disa wykorzystujący medium o ściśle kontrolowanej gęstości. Osadzarka pulsacyjna także nie wykorzystuje cieczy ciężkich zawiesinowych, a jej działanie opiera się na pulsacyjnym przepływie wody, który powoduje unoszenie i opadanie ziaren węgla, co umożliwia ich rozdział na warstwy. Metoda ta jest efektywna dla większych ziaren, ale nie pozwala na tak precyzyjny rozdział na podstawie gęstości jak systemy z cieczami ciężkimi. Maszyna flotacyjna natomiast jest urządzeniem zupełnie innego typu – tutaj rozdział odbywa się na zasadzie selektywnego przyłączania pęcherzyków powietrza do powierzchni ziaren węgla, co umożliwia ich wydzielenie do piany flotacyjnej. Nie ma w niej miejsca na zastosowanie cieczy ciężkich zawiesinowych, a proces opiera się na zjawiskach powierzchniowych, a nie różnicach w gęstości. Z mojego doświadczenia wynika, że źródłem nieporozumień jest mylenie mechanizmów separacji – tylko wzbogacalniki Disa projektowane są specjalnie do pracy z cieczami ciężkimi, co czyni je wyjątkowymi w tej dziedzinie. Praktyka pokazuje, że odpowiednie dopasowanie metody do rodzaju surowca i frakcji ziarnowej to podstawa skuteczności procesu wzbogacania. Warto o tym pamiętać, żeby nie popełnić błędu przy wyborze technologii.