Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wielu osobom przeróbka mechaniczna węgla kojarzy się głównie z tradycyjnymi metodami grawitacyjnymi, ale często pojawia się mylne przekonanie, że każde urządzenie służące do rozdziału mieszanin węgla i skały płonnej działa właśnie na tej zasadzie. W rzeczywistości stoły koncentracyjne, osadzarki pulsacyjne oraz wzbogacalniki zawiesinowe to klasyczne przykłady urządzeń wykorzystujących różnicę gęstości cząstek. Na stole koncentracyjnym przesiewa się mieszaninę, a woda i ruch oscylacyjny pozwalają na rozdział materiału – cięższe frakcje przesuwają się w inne miejsce niż lżejsze. Osadzarki pulsacyjne działają podobnie, ale wykorzystują pionowe ruchy wody (pulsacje), by rozdzielić cząstki o różnej gęstości. Z kolei wzbogacalniki zawiesinowe to specyficzne urządzenia, które zamiast wody używają gęstej zawiesiny, co umożliwia jeszcze dokładniej rozdzielić węgiel od skały płonnej przy bardzo drobnych frakcjach. Częstym błędem jest uznanie, że maszyny flotacyjne również działają na zasadzie różnicy gęstości. Jednak flotacja polega na wykorzystaniu zjawisk powierzchniowych i przyczepności cząstek do pęcherzyków powietrza pod wpływem reagentów chemicznych, a nie na samej różnicy masy właściwej. W praktyce zawodowej dobór metody uzależniony jest od granulacji materiału i oczekiwanej czystości produktu. Często spotykam się z opinią, że flotacja to taka „nowsza wersja wzbogacalnika”, jednak jest to spore uproszczenie. W rzeczywistości maszyny flotacyjne są niezbędne tam, gdzie rozmiar ziaren jest zbyt mały, by metody grawitacyjne były efektywne. Znajomość tych niuansów przydaje się nie tylko na egzaminach, ale i przy projektowaniu procesów w zakładach przeróbczych, szczególnie gdy musisz wybrać najskuteczniejsze rozwiązanie dla danego surowca.