Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W temacie odzyskiwania magnetytu z cieczy ciężkich bardzo często spotyka się błędne rozumienie roli różnych urządzeń wykorzystywanych w przeróbce surowców mineralnych. Wzbogacalniki zawiesinowe to urządzenia służące przede wszystkim do rozdzielania materiału na frakcje w oparciu o różnice gęstości – to tam właśnie stosuje się zawiesinę magnetytową, ale one nie służą wcale do odzyskiwania samego magnetytu z cieczy po procesie. Osadniki promieniowe oraz osadniki terenowe to typowe rozwiązania do sedymentacji, czyli grawitacyjnego oddzielania cząstek stałych od cieczy. Owszem, część magnetytu może osadzić się w osadniku, ale wydajność tego procesu jest bardzo niska i odzysk jest niepełny – przez to znaczna ilość cennego magnetytu uległaby rozproszeniu wraz z odpadami. W praktyce przemysłowej, tam gdzie rzeczywiście liczy się zarówno koszt odzysku, jak i czystość zawiesiny, korzysta się z rekuperatorów bębnowych, które potrafią skutecznie wychwycić bardzo drobne cząstki magnetytu nawet przy dużych przepływach. Typowym błędem jest myślenie, że wystarczy zastosować osadnik czy wzbogacalnik i sprawa załatwiona. Tymczasem w nowoczesnych zakładach przeróbczych odzysk magnetytu prowadzony jest na osobnych stanowiskach z dedykowanymi separatorami magnetycznymi. Takie podejście wynika z praktyki, standardów branżowych i wymogów ekonomicznych. Moim zdaniem nie da się dobrze prowadzić procesu technologicznego w przeróbce kopalin bez rozumienia tej różnicy – rekuperatory bębnowe są po prostu niezastąpione tam, gdzie zależy nam na wydajności i jakości recyrkulacji magnetytu.