Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Często wydaje się, że każde pojazdy czy urządzenia mogą się sprawdzić do transportowania kruszyw, ale w praktyce to wygląda trochę inaczej. Pojazdy samochodowe są powszechne – to standard od lat, bo pozwalają na szybki załadunek i rozładunek, a ich elastyczność jest ogromna na krótkich i średnich dystansach. Przenośniki taśmowe natomiast to podstawa tam, gdzie liczy się ciągłość transportu i minimalizacja kosztów przy dużych wolumenach, szczególnie w dużych odkrywkach lub między wyrobiskiem a zakładem przeróbczym – po prostu ciężko tu o coś bardziej efektywnego. Pojazdy szynowe również mają swoje miejsce, zwłaszcza gdy odległości są większe albo teren jest trudny, a ruch drogowy byłby kłopotliwy – wówczas kolejka zakładowa czy wąskotorówka daje radę, bo można przetransportować setki ton naraz. Natomiast dźwignice linowe, choć efektowne i wykorzystywane czasem w specyficznych warunkach (na przykład w stromych, górskich terenach czy tam, gdzie inne środki nie mają dostępu), to w codziennej praktyce przy transportowaniu kruszyw masowych praktycznie nie występują. Po prostu nie nadają się do ciągłego przerzucania dużych ilości sypkich materiałów – to nie ta wydajność, nie ta mechanika. Mylenie tej kwestii wynika zwykle z niewiedzy o charakterze masowych transportów we współczesnym górnictwie i przemyśle. Można się naciąć, bo nazwa brzmi technicznie, ale w dużych zakładach dźwignice linowe to raczej ciekawostka niż standard. Zawsze warto patrzeć na praktyczność i skalę działania tych urządzeń – to się po prostu opłaca zrozumieć.