Do zagęszczania koncentratów z układów wzbogacania rud miedzi są stosowane
Osadniki promieniowe to zdecydowanie najczęstszy wybór, jeśli chodzi o zagęszczanie koncentratów z układów wzbogacania rud miedzi. Wynika to z ich konstrukcji i zasady działania – w tego typu osadnikach pulpa koncentratu pod wpływem grawitacji oddziela się od klarownej wody, a zagęszczony osad kierowany jest do dalszego odwadniania. Pozwala to uzyskać wysoką efektywność procesu przy stosunkowo niskim zużyciu energii. To, co mnie zawsze przekonywało do osadników promieniowych, to ich prostota obsługi oraz możliwość stosowania flokulantów, które jeszcze bardziej przyspieszają sedymentację cząstek. W praktyce, zwłaszcza przy dużych wydajnościach i zmiennych parametrach pulpy, osadniki promieniowe zdają egzamin znacznie lepiej niż alternatywy – tak jest praktycznie we wszystkich większych zakładach przeróbczych w Polsce. Standardy branżowe (np. wytyczne KGHM-u czy klasyczne podręczniki z przeróbki kopalin) wręcz wskazują te urządzenia jako podstawowe wyposażenie instalacji wzbogacających rudy miedzi. Ciekawostka: nowoczesne osadniki często mają systemy automatycznego dozowania flokulantów i monitoringu gęstości odpływającego koncentratu, co mocno usprawnia pracę. Generalnie, wszędzie tam, gdzie trzeba szybko i skutecznie oddzielić fazę stałą od cieczy, osadnik promieniowy daje radę.
Zastosowanie wirówek odwadniających, sit odśrodkowych czy sit łukowych w procesie zagęszczania koncentratów z układów wzbogacania rud miedzi to dość częsty błąd logiczny, który wynika głównie z mylenia etapów procesu przeróbczego i funkcji poszczególnych maszyn. Wirówki odwadniające oraz sita odśrodkowe są szeroko wykorzystywane w końcowych fazach odwadniania, gdzie chodzi już o usunięcie resztek wody z uzyskanego koncentratu lub odpadów. Są skuteczne, ale nie radzą sobie z dużymi objętościami pulpy o niskiej koncentracji fazy stałej – a takie właśnie występują po procesie wzbogacania. Sita łukowe natomiast służą przede wszystkim do wstępnego oddzielania zawiesin o większych cząstkach, zwłaszcza przy oczyszczaniu wód technologicznych, a nie do zagęszczania koncentratu mineralnego. Typowym błędem jest uznanie, że każde urządzenie do „odsączania” lub „oddzielania wody” będzie się nadawało na każdym etapie – niestety, w praktyce tylko osadniki promieniowe umożliwiają wydajne zagęszczanie dużych ilości drobnoziarnistego koncentratu do postaci gęstej pulpy. Podstawą doboru urządzeń jest zawsze charakterystyka materiału i wymagania co do wydajności oraz czystości uzyskiwanych strumieni. Moim zdaniem, właśnie takie nieprecyzyjne rozróżnienie funkcji maszyn prowadzi do błędnych wyborów, co w zakładach skutkuje niską efektywnością i problemami z dalszym przerobem. Dlatego bardzo istotne jest, by rozumieć, które urządzenie sprawdza się na jakim etapie procesu – standardy branżowe jednoznacznie wskazują osadniki promieniowe jako rozwiązanie do zagęszczania koncentratów w procesach wzbogacania rud miedzi.