Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wielu osobom myli się funkcja przesiewaczy, klasyfikatorów czy sit łukowych z procesami zagęszczania, ale prawda jest taka, że te urządzenia po prostu nie są do tego zaprojektowane. Przesiewacze mechaniczne oraz sita łukowe świetnie sobie radzą z rozdziałem materiału według wielkości ziaren — szczególnie w suchych lub lekko wilgotnych warunkach — ale ich konstrukcja zupełnie nie pozwala na wydajne oddzielanie wody od drobnych koncentratów, jak to jest wymagane przy zagęszczaniu osadów. Klasyfikatory zwojowe natomiast działają na zasadzie rozdziału ziaren w zawiesinie według ich wielkości i ciężaru, są bardzo przydatne przy klasyfikacji materiału przed dalszymi etapami, jednak nie gwarantują uzyskania koncentratu o odpowiednio wysokiej gęstości. W kontekście przeróbki rud miedzi, gdzie koncentraty są zazwyczaj bardzo drobne i zawierają sporo wody, stosowanie osadników promieniowych jest po prostu najbardziej skuteczne — pozwala na powolne opadanie drobin i naturalne oddzielenie cieczy z zachowaniem wysokiej efektywności. Wybierając inne urządzenia, ryzykuje się zbyt niską gęstość produktu końcowego lub utratę części cennego materiału ze ściekami. Często spotykam się z przekonaniem, że każde urządzenie przesiewające lub klasyfikujące może być też zagęszczaczem, ale to dość powszechny błąd myślowy wśród osób początkujących w branży. W rzeczywistości tylko specjalistyczne osadniki — szczególnie promieniowe — nadają się do skutecznego zagęszczania koncentratów po wzbogacaniu rud osadowych. Warto więc zapamiętać tę różnicę, bo może się przydać nie tylko na egzaminie, ale przede wszystkim w codziennej pracy w zakładzie.