Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych
Kategorie: Parametry technologiczne i obliczenia Próbkowanie i analiza
Głównym parametrem jakościowym piasków szklarskich, oprócz zawartości tlenków metali oraz wielkości ziaren jest zawartość
Odpowiedzi
Informacja zwrotna
Zawartość krzemionki (SiO2) to kluczowy parametr jakościowy piasków szklarskich, bo właśnie ona decyduje o ich przydatności w przemyśle szklarskim. Im więcej krzemionki, tym lepszy surowiec – to praktycznie standard branżowy. Z mojego doświadczenia wynika, że producenci szczególnie pilnują poziomu SiO2, bo szkło o wysokiej jakości można uzyskać tylko wtedy, gdy piasek ma bardzo mało domieszek i naprawdę wysoki procent krzemionki (czasem nawet powyżej 99%). Taka czystość przekłada się na przejrzystość i wytrzymałość wyrobu końcowego. Przykładowo, w hucie szkła nawet niewielka ilość zanieczyszczeń może powodować powstawanie wad – jak zmętnienia, pęcherze czy przebarwienia w gotowym szkle. Oprócz tego zawartość krzemionki określa, jak piasek zachowa się w procesie topienia – wpływa na temperaturę topnienia i lepkość masy szklanej. W praktyce, do produkcji szkła okiennego, opakowaniowego czy nawet technicznego, bardzo rzadko dopuszcza się piaski o niższej zawartości SiO2. Ogólnie mówiąc, im czystszy piasek, tym mniej problemów w procesie przeróbki i mniej koniecznych dodatków korygujących skład chemiczny. Moim zdaniem warto zapamiętać, że to właśnie SiO2 jest tym, na co każdy technolog patrzy w pierwszej kolejności, analizując próbkę piasku szklarskiego.