Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Przesiewacz dwupokładowy to urządzenie stosowane w wielu zakładach przeróbczych, np. w kopalniach lub żwirowniach, i jego konstrukcja umożliwia klasyfikację na trzy różne frakcje ziarnowe. Błędne są więc przekonania, że taki przesiewacz dzieli tylko na jedną, dwie czy nawet cztery klasy. Częsty błąd początkujących polega na myleniu liczby pokładów z liczbą uzyskanych klas – jedno sito daje dwie klasy (nadziarno i podziarno), ale każde dodatkowe piętro pozwala wydzielić kolejną frakcję pośrednią. W przypadku przesiewacza jednopokładowego, faktycznie uzyskujemy dwie klasy (nadziarno i podziarno), ale już dwupokładowy, w którym materiał przechodzi przez dwa sita o różnych wielkościach oczek, umożliwia separację materiału na trzy frakcje: największe ziarna zatrzymują się na pierwszym sicie, średnie na drugim, a najmniejsze przechodzą przez oba. Przekonanie, że można wyseparować cztery frakcje na takim przesiewaczu, bierze się z przecenienia możliwości klasyfikacyjnych przy dwóch pokładach – do takich celów potrzebny byłby przesiewacz trzypokładowy albo układ kaskadowy kilku przesiewaczy. Mylenie tych zależności prowadzi do błędów w planowaniu procesów technologicznych i może skutkować uzyskaniem nieprawidłowej granulacji produktu, co z kolei obniża jego wartość rynkową i pogarsza efektywność przeróbki. Dobre praktyki branżowe wyraźnie wskazują, żeby konstrukcję przesiewacza traktować jako wyznacznik liczby uzyskiwanych klas, pamiętając o zasadzie: liczba pokładów plus jeden – więc dla dwóch pokładów zawsze trzy klasy. To kluczowa informacja przy doborze sprzętu do konkretnych zastosowań.