Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Przy rozważaniu stopnia rozdrobnienia w procesach przeróbki kopalin wiele osób nieświadomie popełnia błędy związane z interpretacją parametrów wejściowych i wyjściowych kruszarek. Często spotykam się z przekonaniem, że wystarczy znać tylko jeden z tych parametrów, na przykład szerokość szczeliny wylotowej albo maksymalne uziarnienie nadawy – to jednak prowadzi donikąd. W praktyce stopień rozdrobnienia liczymy zawsze jako stosunek d80 nadawy do d80 produktu. Przyjmowanie wartości równych 4 lub 20 jako stopnia rozdrobnienia wynika zwykle z niewłaściwego zrozumienia definicji tego pojęcia – 4 mm to szerokość szczeliny, a 20 mm to maksymalna wielkość ziarna nadawy, ale żadna z tych liczb nie opisuje, ile razy materiał został rozdrobniony. Natomiast odpowiedź 50 sugeruje pomylenie wzoru lub chęć przeszacowania możliwości kruszarki, co nie zdarza się często w rzeczywistych zakładach – tak wysoki stopień rozdrobnienia byłby raczej osiągalny tylko w specjalnych warunkach laboratoryjnych, a nie w typowej eksploatacji. Ważne jest, by zawsze sprawdzać oba parametry i korzystać z prostego wzoru: d80 nadawy przez d80 produktu. To naprawdę pomaga później w doborze maszyn, ocenie wydajności linii i uniknięciu niepotrzebnych przestojów. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu operatorów popełnia ten błąd, bo nie mają czasu na dokładne analizy, ale lepiej poświęcić chwilę, niż później mieć całą linię do poprawki. Błędne rozumienie tego tematu prowadzi też do problemów w dalszych etapach procesu, jak przesiewanie czy wzbogacanie. Warto utrwalić sobie ten wzór i zawsze krytycznie podchodzić do tego, jak liczymy stopień rozdrobnienia – to naprawdę się opłaca!