Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Obliczanie współczynnika przesiewu sita to jedna z podstawowych czynności w praktyce przeróbki kopalin i projektowaniu urządzeń przesiewających. Często spotykanym błędem jest nieuwzględnianie proporcji pomiędzy sumaryczną powierzchnią otworów a powierzchnią całkowitą sita. Jeżeli suma powierzchni otworów to tylko niewielka część powierzchni sita, współczynnik będzie niski, co przekłada się na mniejszą wydajność przesiewania. Wskazanie wartości takich jak 0,02 czy 0,04 sugeruje, że ktoś pomylił jednostki albo nie zastosował właściwego wzoru – może np. podzielił powierzchnię otworów przez 100, sądząc, że wynik ma być procentowy, zamiast stosunku liczbowego. Z kolei wybierając 0,33, można było założyć, że otworów jest o wiele mniej, niż jest faktycznie. Praktyka pokazuje, że wartości współczynnika przesiewu najczęściej mieszczą się w zakresie od 0,3 do 0,7, w zależności od rodzaju materiału i przeznaczenia sita. W branży przyjęło się, że zbyt mały współczynnik to strata powierzchni roboczej i zmniejszona efektywność, a zbyt duży to ryzyko zatykania i szybkie zużycie sita. Warto zawsze pamiętać, że kluczem jest poprawne rozumienie tego, co oznacza powierzchnia całkowita sita i powierzchnia otworów oraz stosowanie ich w odpowiednim stosunku, bez zbędnych przeliczeń czy komplikacji. Moim zdaniem najczęściej takie błędne odpowiedzi pojawiają się, gdy ktoś nie wyobrazi sobie fizycznie, jak wygląda sito i ile miejsca realnie zajmują otwory. W praktyce dobrze jest nawet sprawdzić to na hali produkcyjnej, żeby potem przy obliczeniach od razu mieć właściwy obraz sytuacji. Tylko wtedy rezultaty będą miały sens technologiczny.