Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Analizując zadanie, nietrudno zauważyć, że mylące może być postrzeganie dużych liczb i niewłaściwe interpretowanie definicji wychodu procentowego odpadu. Wiele osób zakłada, że odpad stanowi mniejszą część produktu, bo „koncentrat” brzmi cennie i być może wydaje się, że to główny efekt pracy zakładu. Tymczasem w praktyce wzbogacania kopalin często to właśnie odpad dominuje, a koncentrat to jedynie niewielki, ale wartościowy ułamek. Przy założeniu, że mamy 30 mln Mg/rok nadawy i tylko 1,5 mln Mg/rok koncentratu, łatwo przeliczyć, że aż 28,5 mln Mg/rok to odpad. Błędne odpowiedzi wynikają z typowego przeoczenia lub niepoprawnych założeń co do proporcji produktów – czasem ktoś odwraca stosunek albo myli koncentrat z odpadem. Zdarzają się też przypadki, gdy ktoś próbuje wprost podzielić koncentrat przez nadawę lub skupia się na ilościach bez rozpatrzenia procentów, co prowadzi do znacznie zaniżonych wyników, jak 28,5% czy 31,5%. Nawet odpowiedzi sugerujące ponad 90%, ale niecałe 95% (jak 90,5%) mogą brać się z niedoszacowania albo z nieuwzględnienia wszystkich składników bilansu. W branży przyjmuje się zawsze wykonywanie prostego bilansu masowego i sprawdzanie, czy suma koncentratu i odpadu daje 100% nadawy. To podstawa zarówno teoretyczna, jak i praktyczna w planowaniu procesów, zwłaszcza gdy rozchodzi się o gospodarkę odpadami i projektowanie technologii. Moim zdaniem, regularne ćwiczenie takich zadań to klucz do skutecznego działania w przeróbce kopalin – bo pomyłka tutaj może mieć konsekwencje nie tylko biznesowe, ale i środowiskowe.