Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wybranie innego stopnia rozdrabniania niż 2,5 często wynika z błędnego rozumienia, czym w praktyce jest ten parametr technologiczny. Zdarza się, że ktoś przyjmuje zbyt wysoką wartość, np. wybierając 4,5 czy 6,5, sugerując się tym, że im większy stopień, tym lepiej się rozdrabnia, a to nie do końca działa w rzeczywistych warunkach pracy maszyn. Tak duży stopień rozdrabniania nie tylko jest technicznie trudny do uzyskania w jednej operacji, ale prowadzi do poważnych problemów eksploatacyjnych – nadmierne zużycie elementów roboczych, wzrost ilości drobnych frakcji, a nawet ryzyko zatorów w układzie. Przeszacowanie tego parametru to typowy błąd przy doborze maszyn w zakładach przeróbczych i niestety spotykany nawet u doświadczonych operatorów. Z drugiej strony, wybór zbyt niskiego stopnia rozdrabniania, np. 1,5, sugeruje niezrozumienie istoty rozdrabniania – taka wartość oznaczałaby zaledwie nieznaczne zmniejszenie wielkości ziarna, przez co proces byłby nieefektywny i wymagałby kolejnych etapów. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu uczniów myli się przy samym podstawowym obliczeniu: dzieli uziarnienie odwrotnie, albo stosuje jakieś uśrednianie, zamiast prostego podziału największego wymiaru nadawy przez największy wymiar produktu. W praktyce branżowej zawsze podkreśla się, żeby tego typu obliczenia wykonywać na podstawie rzeczywistych danych laboratoryjnych lub prób eksploatacyjnych, a nie teoretycznych założeń. Warto też pamiętać, że normy i katalogi maszyn podają nie tylko maksymalny, ale i zalecany stopień rozdrabniania dla konkretnego typu urządzenia – przekroczenie tych wartości mocno wpływa na awaryjność i koszty obsługi. W skrócie, poprawne obliczenie tego parametru to podstawa efektywnej i ekonomicznej pracy każdego zakładu przeróbczego. To nie jest coś, co można lekceważyć, bo konsekwencje źle dobranej maszyny zwykle odczuwa się bardzo szybko – na produkcji i w budżecie.