Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Sprawa optymalnego uziarnienia w procesie wzbogacania węgla kamiennego to dość istotny temat z punktu widzenia efektywności całego procesu. Wzbogacalniki DISA zostały zaprojektowane konkretnie do pracy z grubymi klasami ziarnowymi, gdzie podstawą rozdziału jest różnica gęstości i dobry kontakt materiału z wodą pulsującą przez sito. Wybierając zakresy typu 0-10 mm, 5-15 mm czy 10-20 mm, można wpaść w pułapkę myślenia, że im drobniejsze ziarno, tym łatwiej o rozdział. Nic bardziej mylnego. Takie granulacje są właściwe raczej dla innych urządzeń, np. stołów koncentracyjnych czy wirówek, gdzie metodyka rozdziału jest zupełnie inna – wykorzystuje się inne siły, a sam materiał nie zachowuje się już jak typowa gruba bryła. Wzbogacalnik DISA nie radzi sobie dobrze z drobnymi frakcjami, bo te mogą albo przechodzić przez szczeliny sita, albo tworzyć zawiesinę, która nie daje się skutecznie rozdzielić. Typowy błąd myślowy polega na niedocenianiu znaczenia doboru odpowiedniej klasy ziarnowej do konkretnego typu urządzenia – czasem w praktyce widać, że ktoś próbuje "rozciągnąć" zakres pracy wzbogacalnika na mniejsze ziarna, co kończy się stratami, zapychaniem instalacji i obniżeniem jakości koncentratu. Dobór zakresu 20-200 mm wynika nie tylko z konstrukcji samego urządzenia, ale też z praktyki technologicznej i testów przemysłowych. Prawidłowe przyporządkowanie materiału do wzbogacalnika jest kluczowe – pozwala efektywnie rozdzielać ziarna węgla i skały, zachować odpowiednie parametry koncentratu, a także wydłużyć żywotność sprzętu. Z mojego doświadczenia wynika, że ignorowanie tych zasad skutkuje większymi stratami i niepotrzebnymi kosztami. Warto więc dobrze znać przeznaczenie rozmaitych urządzeń przeróbczych, żeby uniknąć rutynowych, acz kosztownych pomyłek.