Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W przypadku flotacji bardzo często pojawiają się błędne wyobrażenia na temat wielkości ziaren, które mogą być skutecznie wzbogacane. Wydaje się czasem, że proces jest na tyle uniwersalny, że poradzi sobie nawet z większymi frakcjami, ale niestety tak nie jest. Wielu początkujących kieruje się logiką, że skoro np. prasy czy przesiewacze radzą sobie z większymi ziarnami, to flotacja również, tymczasem mechanizm działania flotacji jest zupełnie inny. W praktyce pęcherzyki powietrza, które są nośnikami dla cząstek podczas flotowania, mogą skutecznie „przyklejać się” jedynie do bardzo drobnych ziaren. Gdy ziarenka są większe niż 0,5 mm, stają się za ciężkie i zbyt szybko opadają, przez co nie mają szans utrzymać się na powierzchni piany flotacyjnej – taki materiał po prostu spada do odpadów i nie daje się odzyskać. Nawet najnowocześniejsze komory flotacyjne nie poradzą sobie z materiałem o wielkości 0,5-10 mm (czy, co gorsza, 2-15 mm albo powyżej 10 mm). To typowy błąd myślowy: zakładać, że im większe ziarno, tym łatwiejszy rozdział, bo „łatwiej je złapać” – a to jest odwrotnie! W praktyce, jeśli ktoś chce mieć dobre wyniki, musi dążyć do odpowiedniego rozdrobnienia nadawy, bo to gwarantuje wysoką skuteczność i selektywność procesu. Wybierając zbyt duże frakcje, ryzykuje się poważne straty surowca i znaczne zwiększenie zużycia odczynników, a czasem nawet całkowity brak efektu flotacyjnego. To podstawowa wiedza w branży przeróbki kopalin i każdy operator powinien ją znać i rozumieć, żeby nie popełniać kosztownych błędów procesowych.