Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Często spotykam się z mylnym rozumieniem krzywej Halbicha, bo można ją łatwo pomylić z innymi wykresami stosowanymi w przeróbce kopalin. Zdarza się, że ktoś sądzi, iż chodzi tutaj o zależność między uzyskiem metalu a zawartością popiołu w produkcie lub wychodem produktu w stosunku do popiołu czy metalu. To akurat nie to – popiół jest istotny przy analizie jakości koncentratów z węgla albo innych kopalin, gdzie obecność niepożądanych domieszek ma kluczowe znaczenie dla dalszego przerobu, ale dla rud miedzi kluczowa jest właśnie sama miedź. W przypadku przeróbki rud na koncentraty, istotę stanowi, jak wiele miedzi uda się odzyskać i jaka jest jej koncentracja w produkcie końcowym. Zatem krzywa Halbicha nie pokazuje wychodu produktu, bo wychód mówi tylko o ilości masy po procesie, a nie o jakości chemicznej tego, co zostaje. Równie błędne jest skupianie się na popiele – przy miedzi ten parametr praktycznie nie występuje, bo to zupełnie inna gałąź surowców. Praktyczny błąd, jaki często widzę, polega na utożsamianiu uzysku z wychodem lub zawartości miedzi z zawartością popiołu. Taka pomyłka może prowadzić do złej interpretacji wyników procesu i – co gorsza – do złych decyzji technologicznych. Dlatego zawsze warto pamiętać, że w przypadku krzywej Halbicha dla rud miedzi liczy się wyłącznie uzysk miedzi w stosunku do jej zawartości w produkcie. To jest podstawa prawidłowej oceny wzbogacalności i efektywności procesu.