Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób błędnie wyobraża sobie rozkład temperatur w suszarce bębnowej, zakładając na przykład, że temperatura w palenisku powinna być najniższa, a na wylocie najwyższa, albo że rośnie ona w miarę przepływu przez urządzenie. To zupełnie nie odpowiada fizyce procesu suszenia i zasadom działania tych urządzeń. Najczęstszy błąd wynika z pomylenia przepływu ciepła i gazów: w rzeczywistej eksploatacji palenisko zawsze osiąga najwyższą temperaturę, bo tam spala się paliwo, najczęściej gaz ziemny lub pyły węglowe. Następnie gorący gaz przepływa do bębna, gdzie ochładza się na skutek przekazywania energii wilgotnemu materiałowi wsadowemu – stąd w tej strefie temperatura zawsze jest niższa niż w palenisku. Na końcu, na wylocie z bębna, osiąga najniższą wartość, bo większość energii cieplnej została już zużyta na odparowanie wody z surowca. Błędne konfiguracje sugerujące np. 150°C, 700°C, 1400°C, gdzie temperatura rośnie w kierunku wylotu, są sprzeczne z logiką procesu – to by oznaczało, że materiał podgrzewa się coraz bardziej na końcu, co nie tylko jest marnowaniem energii, ale też grozi przegrzaniem i uszkodzeniem produktu. Podobnie myślenie, że maksymalna temperatura na wlocie do bębna albo na wylocie zapewni lepszą wydajność, jest niebezpiecznym uproszczeniem. Wielu uczniów myli też znaczenie poszczególnych stref suszarki – a tu ważna jest kolejność: palenisko (najwyższa temp.), wlot (średnia temp.), wylot (najniższa temp.). To taka praktyczna, inżynierska logika. Nieprzestrzeganie właściwych zakresów prowadzi do strat ekonomicznych, spadku jakości suszenia i awarii sprzętu. Dlatego w przemyśle przeróbczym stosuje się zawsze układ, w którym ciepło przekazywane jest stopniowo, zgodnie z zasadami termodynamiki i ekonomiki procesu.