Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Przy analizowaniu układu temperatur w suszarce bębnowej można łatwo się pogubić, bo na pierwszy rzut oka liczby mogą wydawać się przypadkowe albo logiczne na swój sposób. Jednak błędne rozumowanie prowadzi do założenia, że najwyższa temperatura powinna panować na końcu procesu, czyli na wylocie bębna, albo że powietrze nie traci energii podczas kontaktu z materiałem. W rzeczywistości powietrze podgrzewane w palenisku osiąga najwyższą temperaturę – często ponad 1000°C, nawet do 1400°C. Gdy to gorące powietrze trafia na wsad w bębnie, oddaje mu znaczne ilości energii, przez co jego temperatura spada – właśnie dlatego na wlocie do bębna jest już chłodniej (np. 700°C). W miarę jak powietrze przemieszcza się przez bęben, susząc materiał, dalej się ochładza i na wylocie ma już temperaturę znacznie niższą (np. 150°C). Błędne odpowiedzi sugerowały, że np. palenisko pracuje na 150°C, co absolutnie nie wystarczy do wydajnego suszenia surowców mineralnych, bo tak niska temperatura nie zapewnia odpowiedniego przekazu ciepła – nawet przy małych wydajnościach. Z kolei odwrotne rozumowanie, gdzie temperatura rośnie w kierunku wylotu (np. 150, 700, 1400°C), jest niezgodne z logiką procesu wymiany ciepła – w praktyce takie coś jest nierealne, bo powietrze nie może się dogrzać samo z siebie w kontakcie z zimnym materiałem. Moim zdaniem częstym błędem jest też nieuwzględnianie strat ciepła i faktu, że najintensywniejsze oddawanie energii zachodzi na początku kontaktu gorącego powietrza z wilgotnym wsadem. Dlatego właśnie w podręcznikach do technologii suszenia oraz w instrukcjach producentów maszyn podaje się, że najwyższą temperaturę utrzymuje się w palenisku, niższą na wlocie do bębna, a najniższą na wylocie – to standardowa, najbardziej efektywna i bezpieczna praktyka.