Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Oceniając gęstość kopalin, bardzo łatwo popełnić błąd polegający na utożsamianiu ziarnistości lub koloru z masą właściwą. To częsty problem – piasek kwarcowy wydaje się lekki, bo jest sypki, ale jego gęstość faktyczna to około 2,6 g/cm³, czyli ponad dwukrotnie większa niż węgla kamiennego. Ruda miedzi i ruda cynku to jeszcze cięższe minerały – przeciętna ruda miedzi (np. chalkopiryt) oscyluje wokół 4,1–4,3 g/cm³, a cynkowa (najczęściej sfaleryt) – 4,0 g/cm³. W praktyce przeróbczej rozróżnianie kopalin po gęstości jest kluczowe choćby przy projektowaniu przesiewaczy albo wirówek, a błędne założenia co do tej wartości prowadzą do strat materiałowych i nieoptymalnej pracy urządzeń. Standardy technologiczne wymagają uwzględniania gęstości na każdym etapie – od rozdrabniania po transport i magazynowanie. Wiele osób myśli, że drobnoziarnisty piasek jest lżejszy od węgla, bo łatwo się go przesypuje, ale w technice liczy się masa właściwa, nie tylko subiektywne wrażenia podczas pracy. Podobnie z rudami metali – są one ciężkie właśnie z powodu wysokiej zawartości metali i związków siarki, co przekłada się na ich gęstość, istotną w procesach wzbogacania grawitacyjnego. Z mojego punktu widzenia, błędne rozumienie tych parametrów może skutkować nie tylko złym doborem maszyn, ale i stratą surowca czy zwiększonym zużyciem energii. Może warto wrócić do podstaw i przeanalizować tabelaryczne wartości gęstości przed podejmowaniem decyzji technologicznych?