Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wzbogacanie grawitacyjne to proces bardzo typowy dla przeróbki węgla kamiennego, oparty na różnicy gęstości ziaren mineralnych. Często można się pomylić, bo nazwy urządzeń bywają mylące albo rzadziej spotykane w praktyce. Przykładowo, stół koncentracyjny jest powszechnie używany w grawitacyjnym wzbogacaniu – oddziela ziarna na podstawie ich zachowania w strumieniu wody i drgań stołu. To rozwiązanie, które sprawdza się od dekad. Wzbogacalnik DISA, choć mniej znany, również wykorzystuje zasady rozdzielania grawitacyjnego, szczególnie w przypadku średnich i grubych frakcji. Separator strumieniowy (inaczej osadnik cieczowy, czasem się tego określenia używa zamiennie) to klasyka węgla – prosty, ale skuteczny. W przypadku wymienionych maszyn, wszystkie trzy są projektowane właśnie do rozdzielania mieszanin na podstawie różnic gęstości, co jest typowe dla wzbogacania grawitacyjnego węgla. Najczęstszy błąd myślowy to utożsamienie każdej maszyny „separującej” z możliwością użycia jej do wszystkiego – a to tak nie działa. Separator magnetyczny to zupełnie inny rodzaj urządzenia – nie wykorzystuje różnicy gęstości, tylko podatność magnetyczną. On separuje głównie rudy żelaza lub minerały o cechach magnetycznych, a nie węgiel. Często spotykam się z tym, że ktoś sugeruje się nazwą albo ogólnym pojęciem „separator”, ale w praktyce każda maszyna ma swoją specjalizację. Warto czytać dokumentację techniczną i patrzeć na to, jakimi właściwościami fizycznymi operuje dane urządzenie – to klucz w prawidłowym doborze technologii. Jeśli chodzi o dobre praktyki, to zawsze należy analizować, które właściwości surowca chcemy wykorzystać do rozdziału – dla węgla to gęstość, nie magnetyzm.