Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Analizując odpowiedzi, widać, że błędne podejścia wynikają często z niezrozumienia, jak działa wielostopniowy proces przesiewania. Każde sito w takiej instalacji separuje ziarna większe od swojej średnicy i przepuszcza mniejsze. Częsty błąd polega na łączeniu frakcji, które w rzeczywistości nigdy się nie spotykają w toku procesu, albo na pomijaniu, że każda klasa ziarnowa powstaje poprzez STOPNIOWE zawężanie zakresu – nigdy nie dostaniemy w jednym zbiorniku np. 0–80 mm, jeżeli po drodze jest jeszcze sito 10 mm oddzielające drobniejsze frakcje. Niepoprawne zakresy, takie jak 0–80 mm dla klasy A czy zbyt szerokie frakcje typu 0–125 mm, pojawiają się, gdy nie zauważa się, że frakcje są systematycznie odcinane na każdym przesiewaczu. Błędnym tokiem myślenia jest też traktowanie przesiewania jak jednoczesnego oddzielenia wszystkich klas na raz, zamiast jako procesu kaskadowego. W praktyce przemysłowej takie błędy prowadzą do powstawania zbyt szerokich lub zachodzących na siebie klas, przez co tracimy możliwość precyzyjnego sterowania procesem technologicznym. Z mojego doświadczenia wynika, że często uczniowie mają trudność z wyobrażeniem sobie, gdzie trafia każda frakcja, jeśli nie śledzą dokładnie, co się dzieje na każdym etapie przesiewania. Warto ćwiczyć rysowanie schematów i śledzenie strumieni materiałowych – to naprawdę pomaga w przyszłości, gdy przyjdzie pracować z rzeczywistym układem przesiewania. Kluczową zasadą branżową jest, że każda klasa ziarnowa musi być dobrze określona, zgodna z rzeczywistym przepływem materiału przez poszczególne sita. Pominięcie tej reguły skutkuje nieefektywnym rozdziałem, zwiększonym zużyciem maszyn i stratami surowca, a w konsekwencji – wyższymi kosztami produkcji.