Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Schemat przesiewania pokazuje wyraźnie, że każda kolejna operacja oddziela z nadawy coraz węższe klasy ziarnowe, zgodnie z wielkościami oczek sit. Niestety, często popełniany błąd polega na założeniu, że uzyskane frakcje mają zakres rozmiarów od 0 do największego sita, ignorując fakt, że każde sito wydziela tylko ziarna mieszczące się w konkretnym przedziale. Przykładowo, odpowiedzi sugerujące istnienie frakcji 0–80 lub 0–125 nie uwzględniają, że materiały powyżej 80 mm lub 125 mm są już wyłapane przez poprzednie sita i nie mogą pojawić się w kolejnych frakcjach. Podobnie, podanie zakresów 0–250 czy 80–250 wskazuje na niezrozumienie sekwencji procesu – pierwsze sito o oczku 125 mm oddziela wszystko powyżej tej granicy, więc żadna późniejsza frakcja nie może zawierać ziaren większych niż 125 mm, a tym bardziej 250 mm. Często wynika to z mylenia nadawy z uzyskiwanym produktem końcowym lub nieuwzględnienia, że przesiewanie to proces kaskadowy – każda klasa ziarnowa jest coraz bardziej precyzyjnie dzielona. W praktyce takie błędy w interpretacji prowadzą do niewłaściwego określenia parametrów procesu, co może skutkować złą jakością produktu końcowego albo problemami z dalszą przeróbką. Dobre praktyki branżowe wymagają dokładnego śledzenia przepływu materiału przez każdy etap przesiewania oraz rozumienia, że frakcje wyjściowe odpowiadają zakresom wyznaczonym przez poszczególne sita. Warto zawsze analizować schematy przesiewania z punktu widzenia przepływu materiału i faktycznych ograniczeń geometrycznych sit.