Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wielu osobom zdarza się mylić przy ustalaniu klas ziarnowych w procesie przesiewania, bo wydaje się, że wystarczy spojrzeć na zakresy podane w odpowiedziach. Jednak prawidłowy podział granulacji zależy bezpośrednio od kolejności i wielkości oczek sit, na których wykonuje się przesiewanie. Kiedy mamy nadawę do 16 mm i używamy dwóch sit o otworach 8 mm oraz 4 mm, trzeba pamiętać, że każde sito dzieli materiał na dwie frakcje: to, co zostaje na sicie (nadziarno), i to, co przez nie przechodzi (podziarno). Jeśli ktoś wybiera zakresy typu 0–4 mm; 4–16 mm; 8–16 mm, myli się, bo frakcja 4–16 mm obejmuje ziarna, które na pewno nie są uzyskiwane bezpośrednio po przesiewaniu na obu sitach, a 8–16 mm nie jest oddzielną klasą, tylko częścią nadziarna z pierwszego sita. W praktyce takie pomyłki często biorą się z nieuwzględnienia, że każda frakcja powstaje przez kolejność przesiewania, a nie przez zwykłe sumowanie zakresów. Z kolei propozycja 2–4 mm; 4–8 mm; 8–16 mm to przykład, gdzie ktoś zakłada, że sito 4 mm oddziela wyłącznie frakcję powyżej 2 mm, co nie ma uzasadnienia technologicznego – jeśli nie użyto sita 2 mm, to nie ma jak wydzielić tej klasy. Odpowiedź 0–4 mm; 4–8 mm; 8–32 mm jest błędna, bo z nadawy o górnej granicy 16 mm nie uzyskamy frakcji aż do 32 mm, takiej klasy po prostu nie będzie obecnej w materiale wyjściowym. Najczęstszy błąd wynika z nieuwzględnienia, jak przebiega rzeczywisty proces przesiewania i mylenia podziału teoretycznego z praktycznym. Warto zawsze analizować, co faktycznie zostaje na każdym sicie i co przechodzi dalej – moim zdaniem to klucz do dobrej klasyfikacji ziarnowej w realnych warunkach zakładowych.