Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wzbogacanie węgli kamiennych o bardzo drobnym uziarnieniu, czyli poniżej 0,5 mm, wymaga specyficznych rozwiązań technologicznych, które różnią się od metod stosowanych do grubszych frakcji. Często błędnym przekonaniem jest, że wszystkie urządzenia do rozdziału substancji palnej od popiołu sprawdzą się na każdej frakcji – niestety, rzeczywistość jest trochę bardziej skomplikowana. Osadzarki pulsacyjne i separatory spiralno-zwojowe świetnie radzą sobie z ziarnami większymi, powiedzmy powyżej 0,5 mm lub nawet 1 mm. Działają na zasadzie gęstości, wykorzystując pulsację wody lub spiralny ruch medium, ale dla szlamów, czyli drobniutkich cząstek, te urządzenia są po prostu nieskuteczne – cząstki zbyt wolno opadają i nie da się ich dobrze oddzielić. Podobnie rzecz ma się ze wzbogacaniem w cieczy ciężkiej: ta metoda, choć bardzo precyzyjna przy grubych frakcjach, jest praktycznie nieużywana dla szlamów, bo uzyskanie stabilnej separacji na tak małych cząstkach graniczy z cudem i często prowadzi do strat surowca. Typowym błędem jest mylenie procesów, które bazują na różnicy gęstości, z procesami powierzchniowymi, a to właśnie powierzchnia cząstki, jej hydrofobowość i zdolność do przyczepiania się do pęcherzyków powietrza są kluczowe w flotacji. Warto pamiętać, że zgodnie z praktyką branżową i literaturą fachową, to właśnie flotacja – z zastosowaniem odpowiednich odczynników oraz komór flotacyjnych – jest jedynym efektywnym sposobem rozdziału substancji palnej od popiołu w przypadku frakcji poniżej 0,5 mm. Niewłaściwy dobór metody skutkuje nie tylko obniżeniem jakości koncentratu, ale i większymi stratami węgla, a to przekłada się na ekonomię całego procesu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że przy szlamach nie warto kombinować z klasycznymi metodami mechanicznymi – to po prostu się nie uda.