Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wybór innego gazu niż tlenek węgla jako wybuchowego wynika często z mylenia właściwości toksycznych z wybuchowymi albo po prostu z niewiedzy na temat fizykochemii gazów przemysłowych. Azot, choć występuje w znacznych ilościach w powietrzu, jest gazem obojętnym i nie wykazuje właściwości wybuchowych – wręcz przeciwnie, używa się go do inertyzacji atmosfer, żeby ograniczyć ryzyko pożaru czy eksplozji. Siarkowodór rzeczywiście jest bardzo toksyczny i ma charakterystyczny zapach zgniłych jaj, ale jego wybuchowość jest ograniczona – w praktyce, żeby powstała mieszanina wybuchowa, muszą być spełnione bardzo specyficzne warunki, rzadko spotykane w przemyśle przeróbczym kopalin. Dwutlenek węgla natomiast powszechnie wykorzystuje się do gaszenia pożarów i tłumienia atmosfer – właśnie dlatego, że nie tylko nie jest wybuchowy, ale wręcz działa antywybuchowo. Częstym błędem myślowym jest utożsamianie zagrożeń zdrowotnych (toksyczności) z wybuchowością – to zupełnie inne kategorie ryzyka. Z mojego punktu widzenia, osoby mające niewielkie doświadczenie często przeceniają ryzyko związane z siarkowodorem, bo jest on groźny dla zdrowia, a nie doceniają tlenku węgla, który jest cichym zabójcą i jednocześnie stanowi realne zagrożenie wybuchowe. Dobre praktyki zakładowe opierają się na rzetelnej analizie fizykochemicznej gazów obecnych w środowisku pracy i wdrażaniu odpowiednich środków technicznych ograniczających ryzyko eksplozji, zwłaszcza tam, gdzie potencjalnie może powstać lub nagromadzić się tlenek węgla.