Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób myli temat obciążników używanych do sporządzania cieczy ciężkich, bo na pierwszy rzut oka każdy minerał wydaje się dobry, jeśli tylko jest cięższy od wody. Jednak tu liczy się nie tylko masa własna, ale też stabilność chemiczna, łatwość separacji, koszt i dostępność. Karnalit, sylwin czy halit to minerały głównie wykorzystywane w przemyśle chemicznym czy jako źródło potasu i soli kamiennej, natomiast zupełnie nie sprawdzają się jako obciążniki cieczy ciężkich. Przede wszystkim mają znacznie niższą gęstość właściwą – poniżej 2 g/cm3 – więc nie pozwalają osiągnąć wymaganych parametrów cieczy ciężkich, które są niezbędne do skutecznego rozdzielania ziarn kopalin o różnej gęstości. Co gorsza, są rozpuszczalne w wodzie, co prowadziłoby do zmian składu cieczy, utraty kontroli nad procesem i dodatkowych kosztów. Z mojego punktu widzenia jednym z częstszych błędów jest zakładanie, że każdy minerał „ciężki” (cokolwiek to znaczy) nada się do tego procesu, bo „ciężki” to wystarczający parametr. Tymczasem w praktyce liczy się odporność na rozpuszczanie, możliwość recyrkulacji i bezpieczeństwo procesu. Magnetyt spełnia te wymagania praktycznie wzorcowo – jest tani, dostępny, daje się oddzielić magnetycznie, a jego zawiesiny są stabilne nawet w dłuższej eksploatacji. Stosowanie innych minerałów zamiast magnetytu prowadziłoby do problemów technologicznych i podwyższonego ryzyka błędów w produkcji. Przemysł od dawna unika karnalitu, sylwinu i halitu w tej roli, bo po prostu się nie sprawdzają. Warto o tym pamiętać, bo w podręcznikach często podkreśla się właśnie te aspekty.