Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wielu uczniów myli się, wskazując minerały siarczkowe jako nieużyteczne w koncentracie podczas flotacji rud miedzi. To dość częsty błąd, bo ich nazwy bywają podobne i łatwo się pogubić, szczególnie gdy człowiek nie miał jeszcze do czynienia z przemysłowymi procesami wzbogacania. Chalkopiryt, chalkozyn czy bornit to akurat główne minerały, na których najbardziej zależy podczas flotacji miedzi. To właśnie one są nośnikami miedzi i ich obecność w koncentracie jest pożądana z punktu widzenia efektywności produkcji. Flotacja opiera się na selektywnym rozdziale – wykorzystuje się różnice właściwości powierzchniowych między minerałami, żeby oddzielić te cenne od balastu, czyli minerałów płonnych jak kwarc. Wskazywanie minerałów siarczkowych jako nieużytecznych zwykle wynika z nieznajomości podstaw mineralogii rud miedzi oraz specyfiki procesu flotacji. Moim zdaniem warto pamiętać, że w polskich zakładach wzbogacania rud miedzi ogromny nacisk kładzie się właśnie na maksymalne odzyskanie siarczków miedzi, a odrzucanie ich z koncentratu skutkowałoby poważnymi stratami ekonomicznymi i technologicznymi. W praktyce zawsze najważniejsze jest dążenie do jak największej czystości koncentratu, ale tylko w odniesieniu do składników balastowych, takich jak kwarc czy dolomit. To rozróżnienie jest kluczowe dla dalszego zrozumienia procesów przeróbki.