Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wielu osobom wydaje się, że procesy takie jak przesiewanie, kruszenie czy mielenie mogą podnieść wartość opałową węgla, bo poprawiają jego strukturę i przygotowują do spalania, ale to tylko połowa prawdy. W rzeczywistości ani przesiewanie, ani kruszenie, ani mielenie nie wpływają na ilość energii chemicznej zawartej w paliwie. Ich głównym celem jest zmiana rozmiaru ziaren – przesiewanie oddziela frakcje według wielkości, kruszenie zmniejsza ziarna do określonej gradacji, a mielenie daje pył używany zwykle w kotłach pyłowych. Często spotykam się z przekonaniem, że rozdrobnienie węgla poprawi jego „efektywność spalania”, ale chodzi tu raczej o zwiększenie powierzchni kontaktu z powietrzem, co poprawia kinetykę spalania, nie wartość opałową jako taką. Typowy błąd myślowy to utożsamianie lepszego spalania z wyższą zawartością energii – a to nie jest zgodne z fizyką procesu. Na wartość opałową wpływa bezpośrednio zawartość składników palnych i ilość wilgoci. Tylko usunięcie wody (czyli suszenie) realnie zwiększa ilość energii możliwej do uzyskania ze spalenia jednostki masy. Przesiewanie, kruszenie i mielenie są niezbędne przy przygotowaniu węgla do transportu, spalania czy wzbogacania, ale nie zmieniają jego wartości opałowej – to podstawowy fakt, który przewija się we wszystkich standardach technologicznych i praktyce przeróbki węgla. Z mojego punktu widzenia, właśnie na tym najczęściej „potykają się” osoby zaczynające pracę w tej branży.