Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Niektórym może się wydawać, że transport zgarniałkowy, oponowy czy linowy sprawdzą się w takich zadaniach, ale w praktyce nie zdają egzaminu przy zapewnianiu ciągłych dostaw rud do młynów. Transport zgarniałkowy jest co prawda stosowany lokalnie, na krótkich dystansach, szczególnie w miejscach o ograniczonej przestrzeni – na przykład pod zbiornikami, gdzie trzeba poprzesuwać materiał na niewielką odległość. Jednak ta metoda nie zapewni stabilności i płynności przepływu na dłuższych odcinkach, szczególnie gdy potrzebujemy ciągłości zasilania urządzeń technologicznych. Transport oponowy (czyli pojazdy kołowe jak ładowarki, wozidła) jest bardzo elastyczny, ale zorganizowanie ciągłego, nieprzerwanego transportu wymagałoby ogromnej liczby pojazdów oraz ludzi, co wprowadza niepotrzebne przestoje, opóźnienia i ryzyko niedokładności dostaw. Poza tym koszty eksploatacji są znacznie większe, a bezpieczeństwo i powtarzalność procesu – niższe niż przy automatycznych systemach przenośnikowych. Transport linowy do materiałów sypkich jest wykorzystywany raczej w kopalniach odkrywkowych czy w transporcie na bardzo duże odległości, często poza zakład przeróbczy. Szczególnie przy zróżnicowanym składzie materiału i wymaganiach na stały przepływ, jego zastosowanie przy bezpośrednim zasilaniu młynów jest po prostu niepraktyczne. Wiele osób przecenia uniwersalność tych metod, nie biorąc pod uwagę specyfiki procesów przeróbczych. Z punktu widzenia efektywności, niezawodności i zgodności z dobrymi praktykami branżowymi, w zakładach przeróbki rud metali nieżelaznych to przenośniki są bazą całego systemu transportowego. Warto pamiętać, że wszystkie inne metody nadają się raczej jako uzupełnienie, a nie główny sposób dostarczania materiału do kluczowych urządzeń technologicznych.