Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Temat przesiewania często wydaje się prosty, ale w praktyce wiele osób myli pojęcia związane z analizą skuteczności tego procesu. Wychód klasy dolnej i górnej, czyli ilość materiału wydzielonego przez sito jako frakcja mniejsza (dolna) lub większa (górna), to parametry ilościowe, które mówią nam głównie o bilansie masowym, a nie o jakości rozdziału. W codziennej pracy często spotykam się z tym, że wychód utożsamia się ze skutecznością, co jest sporym uproszczeniem. W rzeczywistości ważniejsze jest, jakie ziarna trafiły do danej frakcji, a nie tylko ile ich jest. Udział podziarna w klasie dolnej też nie jest miarodajny – po prostu informuje, ile drobnego materiału przesiewacz prawidłowo oddzielił do tej frakcji, co jest oczywiste i nie daje nam wiedzy o czystości klasy górnej, która powinna być wolna od podziarna. Najczęstszym błędem jest pomijanie analizy jakościowej i skupianie się na ilości, a przecież głównym celem przesiewania jest uzyskanie czystych, jednorodnych frakcji. Skuteczność przesiewania mierzymy właśnie przez to, ile niepożądanych drobnych ziaren (podziarna) przedostało się do klasy górnej – im mniej ich tam, tym lepiej działa proces. Zwracają na to uwagę wszystkie dobre praktyki branżowe i normy technologiczne, bo zbyt duży udział podziarna w produkcie końcowym obniża jego jakość i generuje reklamacje. Warto więc zawsze patrzeć na przesiewanie nie tylko od strony masy, ale przede wszystkim rozdziału ziarnowego.