Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wybór innych metod niż separacja magnetyczna przy wzbogacaniu magnetytowych rud żelaza wynika najczęściej z niezrozumienia ich właściwości fizycznych. Często wydaje się, że wzbogacanie grawitacyjne da radę, bo opiera się na różnicy gęstości między minerałami, co rzeczywiście znajduje zastosowanie w przypadku niektórych rud, na przykład złota czy cyny. Jednak dla magnetytu ta metoda jest zdecydowanie mniej efektywna, bo różnica gęstości między magnetytem a skałą płonną nie zawsze jest wystarczająco duża, żeby uzyskać koncentrat o wysokiej czystości. Flotacja natomiast jest świetna do oddzielania minerałów siarczkowych, korzysta z różnic hydrofobowości powierzchni, ale magnetyt raczej nie reaguje na typowe kolektory flotacyjne i, szczerze mówiąc, flotacja jest dla tych rud niepotrzebnie skomplikowana i kosztowna. Separacja elektryczna? Teoretycznie opiera się na różnicy przewodnictwa elektrycznego ziaren, ale minerały żelaza – w tym magnetyt – są dość słabymi przewodnikami, a metoda ta jest raczej niszowa i stosuje się ją tylko w bardzo specyficznych przypadkach, raczej nie dla typowych magnetytów. Czasami spotykam się z przekonaniem, że każda metoda fizyczna będzie dobra, ale moim zdaniem to uproszczenie, które nie bierze pod uwagę specyfiki minerału. W praktyce, żeby wzbogacić magnetyt skutecznie, trzeba sięgnąć po technikę, która wykorzystuje jego magnetyczność. Tak właśnie wygląda optymalizacja procesu pod kątem cech fizycznych surowca, co jest podstawą prawidłowego projektowania technologii wzbogacania.