Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W temacie ChZT bardzo łatwo się pomylić, bo sama nazwa sugeruje, że chodzi tylko o tlen i utlenianie. Jednak istotą tej metody jest zastosowanie utleniacza (najczęściej dichromianu potasu) do utlenienia wszystkich substancji o charakterze redukującym – zarówno związków organicznych, jak i pewnych nieorganicznych. Częstym błędem jest przekonanie, że utlenia się tylko związki organiczne albo wyłącznie nieorganiczne – w rzeczywistości nie ma tu takiego rozróżnienia, bo wszystko zależy od właściwości redukujących danej substancji. Niektórzy mylnie zakładają, że to reduktory dostarczają tlen albo że ChZT mierzy tlen pobrany bezpośrednio z powietrza – a przecież całość opiera się na reakcji z silnym utleniaczem w warunkach laboratoryjnych. W praktyce, podanie, że mierzy się „z reduktorów na utlenienie” lub ograniczenie tylko do związków nieorganicznych to typowy skrót myślowy, który prowadzi na manowce. ChZT to wskaźnik całościowy – pokazuje sumę wszystkich substancji, które mogą być utlenione przez zastosowany odczynnik. W branży uznaje się, że właśnie dzięki temu można szybko oszacować ogólne zanieczyszczenie wody – a nie tylko fragmentaryczne. W praktyce, jeśli ktoś ograniczy się tylko do związków organicznych albo nieorganicznych, to mocno zaniży realny poziom zanieczyszczeń i może wprowadzić w błąd przy prowadzeniu procesów oczyszczania. ChZT jest też istotnym parametrem w pozwoleniach wodnoprawnych i raportowaniu środowiskowym. Warto pamiętać, że mylenie roli utleniacza z reduktorem to częsty błąd na egzaminach i w praktyce – utleniacz „zużywa się” na utlenienie tych wszystkich niepożądanych substancji, a nie odwrotnie. Takie podejście jest kluczowe dla poprawnej interpretacji wyników i doboru technologii oczyszczania.