Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Niepoprawne rozpoznanie schematu urządzenia do separacji elektrostatycznej wynika często z mylenia różnych metod rozdziału stosowanych w przeróbce kopalin stałych. Rysunek 1 przedstawia klasyczną komorę osadzania hydraulicznego z tłokiem, używaną do rozdzielania ziaren na podstawie różnic w ich gęstości i prędkości opadania w wodzie — to typowy przykład separacji grawitacyjnej, a nie elektrostatycznej. Rysunek 2 pokazuje separator magnetyczny bębnowy, który działa na zasadzie oddziaływania zewnętrznego pola magnetycznego na ziarna o różnych właściwościach magnetycznych — znajduje zastosowanie głównie przy wzbogacaniu rud żelaza lub oddzielaniu minerałów magnetycznych od niemagnetycznych. Rysunek 4 to z kolei schemat klasyfikatora hydraulicznego, gdzie podawana nadawa jest rozdzielana przepływem wody — tu znowu decydującą rolę odgrywa gęstość oraz wielkość ziaren, a nie ich ładunek czy przewodnictwo. Typowym błędem jest przekonanie, że każdy bęben z rozdzielanymi ziarnami oznacza separację elektrostatyczną — tymczasem ogromne znaczenie ma źródło pola (magnetyczne czy elektryczne) oraz sposób jego wykorzystania. Electroseparator na rysunku 3 działa poprzez różnicę w przewodnictwie elektrycznym cząstek — nieprzewodzące są przyciągane lub odpychane przez naładowany bęben, podczas gdy przewodzące tracą ładunek i spadają pod wpływem grawitacji. W praktyce, pomyłki tego typu wynikają z nieuważnego czytania schematów lub niewystarczającej znajomości charakterystycznych oznaczeń technicznych, takich jak obecność źródła wysokiego napięcia czy elektrody ładującej. Trzeba pamiętać, że każda z tych maszyn została zaprojektowana do specyficznych zastosowań — dokładna identyfikacja typu urządzenia jest kluczowa przy prawidłowym projektowaniu i optymalizacji procesu przeróbczego.