Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Oznaczenie tej pompy jako zębatej, łopatkowej albo krzywkowej to dość częsty błąd, który wynika głównie z mylenia zasad działania różnych rodzajów pomp. Pompy zębate mają zupełnie inną konstrukcję – patrząc na przekrój, od razu widać charakterystyczne zazębione koła, których tutaj brakuje. Te urządzenia są przeznaczone raczej do transportu olejów i cieczy lepkich przy niskich wydajnościach, a na ilustracji widzimy masywny wirnik, nie koła zębate. Pompy łopatkowe z kolei bazują na ruchu łopatek poruszających się w szczelinach wirnika, co daje im specyficzne zastosowania np. w hydraulice siłowej, a sama budowa jest bardziej kompaktowa i inna funkcjonalnie – na rysunku nie da się dostrzec charakterystycznych segmentów łopatkowych. Jeśli chodzi o konstrukcje krzywkowe, to tam najważniejsze są wirujące krzywki, które tłoczą medium w zamkniętych komorach – jest to rozwiązanie bardzo precyzyjne, ale też kosztowne i rzadziej spotykane w aplikacjach przemysłowych związanych z przeróbką kopalin. W praktyce, niestety, często myli się pojęcia bazując tylko na ogólnym wyglądzie urządzenia, nie rozpoznając kluczowych elementów jak wirnik, korpus spiralny czy sposób doprowadzania medium do układu. Z mojego doświadczenia najlepiej jest zawsze analizować przekrój pompy i pytać o jej typowe zastosowania – pompa wirowa, jak na rysunku, to wybór preferowany wszędzie tam, gdzie liczy się duża wydajność i odporność na cząstki stałe w cieczy. Warto o tym pamiętać, bo poprawna identyfikacja sprzętu to podstawa bezpiecznej i wydajnej pracy w zakładzie.