Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Schemat pokazany na rysunku może na pierwszy rzut oka wydawać się podobny do kilku procesów przeróbczych, jednak kluczowe jest zrozumienie mechanizmów zachodzących w każdej z propozycji. Depresowanie polega na zahamowaniu flotacji określonych składników i stosowane jest głównie w procesach wzbogacania surowców, gdzie tłumimy zdolność cząstek do przyłączania się do pęcherzyków powietrza. Nie obserwujemy tu jednak powstawania widocznych skupisk cząstek – wręcz przeciwnie, chodzi o utrzymanie ich w dyspersji. Flokulacja, choć również prowadzi do łączenia się drobnych cząsteczek, zachodzi w obecności flokulantów i skutkuje powstawaniem znacznie większych, luźnych agregatów, które łatwiej oddzielić mechanicznie. W praktyce często myli się flokulację z koagulacją, ale ta druga jest procesem inicjującym – na rysunku wyraźnie widać przejście od stanu rozproszonego do sklejonych agregatów, typowe właśnie dla koagulacji. Flotacja natomiast to proces całkowicie odmienny – polega na unoszeniu cząstek na powierzchnię cieczy za pomocą pęcherzyków powietrza i nie prowadzi do ich opadania na dno. Widzimy więc, że prawidłowy wybór opiera się na analizie zachowania zawiesiny w czasie. Typowym błędem jest nieodróżnianie koagulacji od flokulacji albo utożsamianie wszelkiego wytrącania cząstek z flotacją, co może prowadzić do błędnych wniosków i złego doboru technologii. W rzeczywistości, prawidłowo przeprowadzona koagulacja jest kluczowa dla efektywności wielu układów oczyszczania i przeróbki surowców mineralnych, a jej rozpoznanie na schemacie jest fundamentem praktyki zawodowej.