Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Schemat przedstawia rozdział nadawy na zasadzie różnic w przewodnictwie elektrycznym, a nie grawitacyjnym, magnetycznym czy dielektrycznym. Separator grawitacyjny bazuje głównie na różnicach gęstości ziaren i najczęściej wykorzystuje przepływ wody lub powietrza oraz ruchy mechaniczne do separacji – typowy przykład to stoły koncentracyjne, osadniki czy spirale. Tam obserwujemy wyraźny podział frakcji według ciężaru właściwego, a nie przewodnictwa czy właściwości elektrostatycznych. Separatory magnetyczne z kolei oddzielają ziarna podatne magnetycznie od tych niemagnetycznych – najczęściej spotykane w przeróbce rud żelaza lub minerałów zawierających magnetyt, hematyt czy ilmenit. Tutaj pole magnetyczne przyciąga cząstki ferromagnetyczne, ale schemat urządzenia jest zupełnie inny i w żadnym wypadku nie przypomina pokazanej tu konfiguracji. Jeśli chodzi o separatory dielektryczne, różnią się one od separatorów elektrostatycznych tym, że wykorzystują właściwości dielektryczne materiałów i efekt polaryzacji pod wpływem zmiennego pola elektrycznego. Tam ziarna są przyciągane lub odpychane w zależności od tego, jak silnie się polaryzują, lecz praktyczne zastosowania tej technologii są wciąż dość ograniczone i schemat działania też wygląda inaczej. Częstym błędem jest mylenie separatorów elektrostatycznych z dielektrycznymi – wynika to z podobieństwa nazw, ale zasada działania i typowe zastosowania są inne. Na egzaminie warto dokładnie przeanalizować schemat i zwrócić uwagę, jakie siły są głównym czynnikiem rozdzielającym – to klucz do poprawnej identyfikacji typu separatora.