Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Pomylenie koagulacji z innymi procesami przeróbczymi to dość częsty przypadek – w końcu nazwy są podobne, a praktyka pokazuje, że nawet w zakładach przeróbczych te pojęcia bywają używane zamiennie. Klasyfikacja polega na rozdziale cząstek według wielkości lub gęstości, najczęściej z wykorzystaniem prądów wodnych lub powietrznych. Ten proces sam w sobie nie zmienia charakteru cząstek ani ich potencjału elektrokinetycznego – po prostu sortuje je w zależności od parametrów fizycznych. Flokulacja natomiast to już trochę inna bajka, chociaż faktycznie jest powiązana z koagulacją. Flokulacja zachodzi po koagulacji i polega na dalszym łączeniu się już skojagulowanych cząstek w większe skupiska, tzw. flokule, przy udziale polimerowych flokulantów. W tym przypadku główną rolę grają siły „lepkie” i mostkowanie cząstek przez długie łańcuchy polimerów, a nie obniżanie potencjału elektrokinetycznego. Flotacja z kolei to metoda rozdziału faz oparta na różnicach hydrofobowości – powietrze unoszone przez drobne pęcherzyki przyczepia się do cząstek, które mają być oddzielone, i wynosi je na powierzchnię cieczy. Żaden z tych procesów (klasyfikacja, flokulacja, flotacja) nie opiera się na obniżaniu potencjału elektrokinetycznego przez odczynnik i nie prowadzi bezpośrednio do łączenia pierwotnych cząstek na drodze neutralizacji ich ładunków elektrycznych. Moim zdaniem, najczęstszy błąd to utożsamianie flokulacji z koagulacją, ale warto zapamiętać, że kluczowa jest kolejność i mechanizm działania odczynników. Koagulację uznaje się za standard w wstępnych operacjach oczyszczania zawiesin w przemyśle wydobywczym – jej znajomość przydaje się na każdym etapie pracy technicznej.