Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Dość często spotykanym błędem jest przekonanie, że do pęcherzyków powietrza mogą przyczepiać się ziarna hydrofilne. W rzeczywistości, hydrofilność oznacza, że ziarno „lubi wodę” – powierzchnia przyciąga cząsteczki wody, co sprawia, że takie ziarna pozostają w zawiesinie wodnej i nie dążą do kontaktu z fazą gazową. Z praktyki wynika, że im bardziej hydrofilne ziarno, tym trudniej wychwycić je z pulpy flotacyjnej za pomocą pęcherzyków powietrza, więc ostatecznie nie przechodzi ono do koncentratu. Z kolei pojęcia hydrostatyczny i hydrodynamiczny odnoszą się do innych właściwości i zjawisk – pierwsze dotyczy ciśnienia hydrostatycznego w cieczy, drugie opisuje ruch płynów i oddziaływanie sił na ziarna w zawiesinie. To są ważne parametry przy np. projektowaniu urządzeń czy analizie przepływu, ale nie mają bezpośredniego wpływu na selektywność przyczepiania się ziaren do pęcherzyków. W praktyce wielu uczniów miesza pojęcia związane z fizyką procesu flotacji i chemią powierzchni. Takie pomyłki wynikają często z braku rozgraniczenia, że selektywność flotacji wynika głównie z chemicznych własności powierzchni ziaren, a nie z ogólnych właściwości fizycznych zawiesiny. Najlepsze efekty uzyskuje się wtedy, gdy operator dobrze rozumie, że tylko ziarna hydrofobowe – często celowo przygotowane z użyciem odpowiednich odczynników – mogą efektywnie przyczepiać się do pęcherzyków i być odzyskiwane w procesie flotacji. Według mnie, kluczem jest tu dobra znajomość działania zbieraczy i spieniaczy, a także kontrola parametrów chemicznych, bo to one decydują o powodzeniu całego procesu wzbogacania.