Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Podczas flotacji węgla kamiennego często popełnia się błąd polegający na myleniu pojęć hydrofobowości i hydrofilowości, a to prowadzi do nieprawidłowego rozumienia mechanizmu rozdziału ziaren. Skała płonna – w większości przypadków – charakteryzuje się silnymi właściwościami hydrofilowymi, co oznacza, że jej ziarna łatwo zwilżają się wodą i nie mają tendencji do przyczepiania się do pęcherzyków powietrza. To właśnie dlatego powinny one pozostawać w odpadzie, a nie trafiać do produktu pianowego. Zdarza się, że ktoś sądzi, iż sam fakt obecności ziarna, niezależnie od jego właściwości powierzchniowych, wystarcza do wyniesienia go z pianą – nic bardziej mylnego. W rzeczywistości tylko te cząstki, które mają charakter hydrofobowy, mogą skutecznie przyczepić się do pęcherzyków i być przeniesione na powierzchnię. To jest podstawowy mechanizm działania flotacji. Ziarna węgla, właśnie po dodaniu odpowiednich odczynników, stają się hydrofobowe, dlatego one są selektywnie zbierane i wynoszone z pianą. Gdyby do produktu pianowego regularnie trafiały hydrofilowe ziarna zarówno skały płonnej, jak i węgla, proces byłby kompletnie nieefektywny – koncentrat nie spełniałby wymogów jakościowych i bardzo szybko wzrosłyby straty cennego surowca. W praktyce spotyka się przypadki, gdzie niewłaściwe przygotowanie zawiesiny lub złe dozowanie odczynników prowadzi do obniżonej selektywności, ale to są raczej sytuacje, których każdy operator flotacji stara się unikać. Uważam, że świadomość tej zależności to podstawa skutecznej pracy przy flotacji i klucz do poprawnego rozumienia procesów przeróbczych.