Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W procesie wzbogacania rudy miedzi półprodukty mają zupełnie inne przeznaczenie niż często się zakłada. Sprzedawanie ich do huty nie ma sensu, ponieważ nie posiadają jeszcze odpowiedniej zawartości metalu i nie spełniają norm jakościowych wymaganych przez huty. Przemysł hutniczy oczekuje koncentratów o określonej, wysokiej zawartości miedzi, a półprodukty są po prostu za ubogie, co mogłoby prowadzić do strat technologicznych, a czasem nawet odrzucenia przez odbiorcę. Podobnie sprzedaż jako produkt handlowy nie wchodzi w grę, bo rynek nie jest zainteresowany materiałem o nieprzewidywalnych parametrach – byłoby to nieopłacalne i niezgodne z normalnymi standardami branżowymi. Zdarza się, że ktoś myśli, iż półprodukty trafiają na składowisko odpadów. To jest poważny błąd myślowy – odpady z procesu wzbogacania to głównie skała płonna, uboga w metal, natomiast półprodukty wciąż mają potencjał i wartość, dlatego są recyrkulowane w układzie technologicznym. Takie podejście pozwala zminimalizować straty cennych surowców, zwiększyć odzysk miedzi i, co ciekawe, jest też elementem strategii zrównoważonego rozwoju w górnictwie. W rzeczywistości nieprawidłowe gospodarowanie półproduktami skutkowałoby ogromnymi stratami ekonomicznymi i ekologicznymi. Moim zdaniem podstawowy błąd w tych niepoprawnych odpowiedziach wynika z mylenia pojęć: półprodukt to nie odpad, ani też niepełnowartościowy produkt gotowy. Wzbogacanie właśnie polega na tym, żeby jak najwięcej wartościowego materiału wyłapać i skierować do ponownego przerobu, a dopiero resztę – po wielu kolejnych etapach – uznać za odpad. Nowoczesne zakłady wzbogacania są tak zaprojektowane, by półprodukty nie były marnowane, tylko stale wracały do procesu, aż osiągną wymagane parametry – to jest klucz do efektywności i oszczędności w tej branży.