Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Pojęcia takie jak próbka analityczna, wzorcowa czy rozjemcza bywają często mylone z próbką laboratoryjną, jednak ich rola w procesie przygotowania materiału do badań jest zupełnie inna. Próbka analityczna to ta końcowa, bardzo mała ilość materiału, która trafia bezpośrednio do analizy — ale ona zawsze pochodzi z próbki laboratoryjnej, nigdy odwrotnie. Z kolei próbka wzorcowa to materiał o znanych, potwierdzonych właściwościach, używany raczej do kalibracji aparatury czy sprawdzania poprawności metody, a nie do codziennych badań właściwości kopalin lub produktów przeróbczych. Próbka rozjemcza natomiast wykorzystywana jest głównie w sytuacjach spornych — zabezpiecza się ją na wypadek reklamacji lub konieczności powtórnej analizy, ale nie jest to materiał podstawowy do typowych badań laboratoryjnych. Sądząc po częstych nieporozumieniach wśród praktykantów i nowych pracowników, najczęściej myli się próbkę analityczną z laboratoryjną, bo wydaje się, że do analizy można przygotować materiał od razu z całości urobku. Takie podejście prowadzi do nieprawidłowości, bo nie spełnia warunków reprezentatywności i może fałszować wyniki. Gdy proces przygotowania próbki do badań nie jest zgodny z normami branżowymi, pojawiają się różnice między wynikami uzyskiwanymi w różnych laboratoriach, a nawet między poszczególnymi analizami tej samej próbki. W praktyce, w każdej instrukcji badawczej czy procedurze ISO wyraźnie oddziela się etapy: pobieranie, przygotowanie próbki laboratoryjnej i dopiero potem wydzielenie próbki analitycznej. Z mojego punktu widzenia, znajomość tych definicji i kolejnych etapów próbkowania jest absolutnie kluczowa, jeśli ktoś chce prowadzić rzetelne badania w laboratorium przeróbczym.