Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób sądzi, że procesy ługowania metali mogą być równie skuteczne w środowisku obojętnym, zasadowym lub nawet alkalicznym. Jednak jest to błąd wynikający często z ogólnego rozumienia chemii, bo faktycznie ługowanie niektórych metali bywa realizowane na różne sposoby – na przykład złoto czasem ekstrahuje się przy użyciu cyjanków w lekko zasadowym środowisku. Jednak w przypadku ługowania bakteryjnego (czyli bioługowania metali z rudy hałdowej, zwłaszcza siarczkowej), kluczowe jest niskie pH. Bakterie wykorzystywane w tym procesie – głównie Acidithiobacillus ferrooxidans – nie tylko tolerują, ale wręcz wymagają kwaśnego środowiska, żeby skutecznie przeprowadzać utlenianie żelaza(II) i siarczków. W środowisku neutralnym lub zasadowym te bakterie nie przeżyją, a co za tym idzie, proces praktycznie nie zachodzi. Alkaliczne środowisko wręcz hamuje rozpuszczanie metali siarczkowych – powstają nierozpuszczalne tlenki lub wodorotlenki, które utrudniają odzysk metali. Stąd, pomylenie środowiska ługowania bakteryjnego z innymi metodami – np. cyjankowaniem złota – to częsty błąd. W technologiach praktykowanych na hałdach miedziowych czy niklowych, zawsze utrzymuje się środowisko kwaśne, co jest podstawą skuteczności procesu. Zwróć uwagę, że w normach branżowych oraz praktyce przemysłowej niskie pH jest traktowane jako parametr krytyczny. Dlatego błędne jest przekonanie, że można pominąć ten aspekt lub zastąpić go innym odczynnikiem – bioługowanie to biochemia, której nie da się obejść prostymi zamiennikami z innego typu procesów.