Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W przeróbce kopalin rozróżnia się kilka metod wzbogacania, każda wykorzystuje inne właściwości fizyczne lub chemiczne minerałów. Często pojawia się mylne wyobrażenie, że np. wzbogacanie flotacyjne lub magnetyczne można zawsze stosować zamiennie z grawitacyjnym, ale to nieprawda. Flotacja bazuje na różnicach hydrofobowości powierzchni ziaren oraz wykorzystuje specjalne odczynniki (zbieracze, spieniacze), które pozwalają wydzielić minerały o podobnej gęstości, lecz różnych właściwościach powierzchniowych. Jest idealna do rozdzielania np. siarczków miedzi od skał płonnych, ale zupełnie nie sprawdzi się, gdy jedyną różnicą pomiędzy minerałami jest ich ciężar właściwy. Z kolei wzbogacanie magnetyczne opiera się na selekcji minerałów pod kątem ich podatności magnetycznej – świetnie się nadaje do oddzielania magnetytu, hematytu lub ilmenitu, ale nie zadziała na minerały nie wykazujące właściwości magnetycznych. Wzbogacanie elektryczne, choć trochę egzotyczne, polega na różnicach w przewodnictwie elektrycznym minerałów, ale też ma ograniczone zastosowanie i wymaga suchej nadawy oraz dość specyficznego sprzętu. W rzeczywistości różnice w gęstości są wykorzystywane wyłącznie w metodzie grawitacyjnej. Myślę, że często myli się te procesy, bo ich nazwy wydają się podobne, a wzbogacanie jako ogólny termin bywa kojarzone ze wszystkim, co „oddziela minerały”. W praktyce każda z tych metod wymaga indywidualnego podejścia i właściwej znajomości zarówno surowca, jak i technologii – stąd właśnie wybór nieodpowiedniej metody może skutkować stratami albo niską jakością koncentratu.