Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W procesie sedymentacji ziaren w zawiesinie wiele osób błędnie zakłada, że metody fizyczne czy mechaniczne mogą istotnie przyspieszyć opadanie cząstek, jednak rzeczywistość procesowa pokazuje co innego. Zastosowanie ultradźwięków wydaje się na pierwszy rzut oka ciekawe – wielu osobom kojarzy się to z rozbijaniem cząstek czy przyspieszaniem procesów, lecz w praktyce ultradźwięki zwykle powodują dyspersję, czyli rozbijanie skupisk i dodatkowe rozdrobnienie zawiesiny. Takie działanie wręcz utrudnia sedymentację, bo powstają jeszcze drobniejsze frakcje utrzymujące się dłużej w zawiesinie. Mieszanie ziaren mineralnych to kolejny typowy błąd w myśleniu – mieszanie usprawnia jedynie rozprowadzanie cząstek i zapobiega ich opadaniu. W wielu przypadkach, zwłaszcza w zbiornikach sedymentacyjnych, mieszanie jest wręcz celowo unikane, by nie zakłócać procesu oddzielania faz. Przepuszczenie powietrza przez zawiesinę natomiast sprzyja powstawaniu piany i dodatkowo wtrąca cząstki do warstwy cieczy, przez co osadzanie się ich na dnie jest utrudnione. Często spotyka się to w flotacji, ale nie w sedymentacji. Brak zrozumienia istoty sedymentacji prowadzi do takich błędnych wniosków – warto pamiętać, że kluczem jest tutaj odpowiednia modyfikacja właściwości fizykochemicznych układu, a nie zabiegi mechaniczne. W praktyce przemysłowej wielokrotnie się o tym przekonałem – tam, gdzie liczy się wydajność i jakość, odczynniki chemiczne są niezastąpione. Ostatecznie sedymentacja to proces, który odbywa się na poziomie sił międzycząsteczkowych, a jedynie odpowiedni dobór chemii pozwala go efektywnie kontrolować.