Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wielu osobom zdarza się mylić pojęcia kruchości i twardości, co prowadzi do nieprawidłowego interpretowania wykresów analizy ziarnowej. Jeśli kopalina jest krucha lub bardzo krucha, to jej rozdrabnianie przebiega zupełnie inaczej – nawet przy niewielkim nakładzie energii uzyskuje się szybko dużą ilość drobnych frakcji, a krzywa gwałtownie opada już na początku rozdrabniania. Takie materiały, jak np. węgiel brunatny czy niektóre sole, praktycznie rozpadają się przy każdym uderzeniu, więc ich wykres wygląda zupełnie inaczej – spadek jest szybki i systematyczny, a nie łagodny i długi, jak na załączonej ilustracji. Z kolei odpowiedź średnio twarda wskazuje na ogólnikowe podejście – w rzeczywistości przy średniej twardości krzywa byłaby bardziej pochyła przez cały przebieg, bez wyraźnie wydłużonego „płaskiego” odcinka. Twardość jest kluczowym parametrem technologicznym zarówno przy doborze maszyn, jak i optymalizacji procesów rozdrabniania, dlatego nie można jej mylić z podatnością na pękanie czy kruchością. Typowym błędem jest zakładanie, że materiał trudny do rozdrabniania musi być kruchy – jest dokładnie odwrotnie. Bardzo twarde kopaliny wymagają wielokrotnie większego nakładu energii, długo utrzymują duże ziarna w całym procesie, a ich analiza ziarnowa pokazuje właśnie taki przebieg, jak na rysunku. W praktyce nieprawidłowa interpretacja takich wykresów prowadzi do błędnych decyzji przy projektowaniu linii technologicznych i niepotrzebnych strat energii. Warto więc nauczyć się odróżniać specyfikę krzywych dla różnych typów kopalin i nie mylić twardości z kruchością.