Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób myli czasem pojęcia dotyczące metod wzbogacania minerałów, bo brzmią podobnie albo dotyczą tego samego etapu produkcji, ale jednak liczą się tu szczegóły. Flotacja, choć bardzo popularna, opiera się na różnicach w zdolności powierzchniowej minerałów do przyłączania się do pęcherzyków powietrza – tu gęstość sama w sobie nie ma większego znaczenia, bardziej liczy się charakter hydrofobowy i hydrofilowy. W flotacji ciężar właściwy minerału nie różnicuje ziaren tak skutecznie jak ich zdolność do unoszenia się na pianie. Wzbogacanie elektryczne z kolei bazuje na różnicach w przewodnictwie elektrycznym minerałów – typowe na przykład przy rozdziale kaszyterytu od kwarcu. Tu też gęstość nie jest tym kluczowym czynnikiem, a raczej właściwości powierzchniowe i budowa elektronowa. Separacja magnetyczna natomiast działa na zasadzie różnic w podatności magnetycznej minerałów. Tu już w ogóle gęstość jest bez znaczenia – liczy się to, czy minerał reaguje na pole magnetyczne i w jakim stopniu. Częstym błędem jest mylenie urządzeń takich jak koncentratory magnetyczne czy flotacyjne ze stołami koncentracyjnymi – a przecież w praktyce inżynierskiej dobiera się metodę właśnie pod kątem dominujących właściwości fizycznych. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu uczniów automatycznie łączy wzbogacanie z nowoczesnymi metodami chemicznymi, zapominając o podstawowej roli procesów grawitacyjnych, które są najbardziej uniwersalne i, co ważne, ekologiczne. Tak więc, jeśli pytanie dotyczy różnic w gęstości, to zawsze powinno zapalić się światło, że chodzi o metody grawitacyjne – bo tylko one na tym bazują. W praktyce branżowej to jest fundament rozdziału przed dalszą obróbką i każdy inżynier powinien rozumieć, dlaczego inne metody nie sprawdzą się w takim przypadku.