Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Proces przygotowania rudy miedzi do flotacji opiera się na ściśle określonych etapach, których pominięcie lub zastąpienie niewłaściwymi technikami prowadzi do obniżenia wydajności i jakości końcowego koncentratu. Jednym z częstych błędów jest mylenie rozdrabniania i klasyfikacji ziarnowej z innymi sposobami przygotowania, takimi jak separacja grawitacyjna czy wzbogacanie magnetyczne. W praktyce, separacja grawitacyjna stosowana jest głównie do surowców o znacznie większych różnicach gęstości składników, przykładowo węgla czy rud żelaza, ale dla rud miedzi, gdzie minerały są drobno rozproszone w skale płonnej, efektywność takich metod jest znikoma. Z kolei wzbogacanie magnetyczne sprawdza się tam, gdzie w rudzie występują minerały o właściwościach magnetycznych, jak np. magnetyt czy hematyt – a to w rudzie miedzi raczej rzadkość. Mielenie zamiast rozdrabniania czy rozdrabnianie bez klasyfikacji prowadzi do nadmiernego zużycia energii i problemów operacyjnych, bo bez właściwego rozdziału wielkości ziaren trudno kontrolować proces i optymalnie wykorzystać flotację. Typowym błędem jest myślenie, że wystarczy po prostu 'zmielić wszystko na proszek' – w rzeczywistości niekontrolowane rozdrobnienie powoduje powstawanie nadmiaru szlamów, trudnych do odwodnienia i pogarszających efektywność flotacji. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepiej funkcjonujące zakłady zawsze kładą nacisk właśnie na precyzyjne rozdrabnianie oraz klasyfikację ziarnową, bo tylko wtedy można liczyć na wysoką selektywność i dobre wychody koncentratu. Takie podejście to nie tylko teoria z podręcznika – to codzienność w polskich i światowych zakładach wzbogacania.