Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Niektórzy mylą analizę granulometryczną z innymi badaniami właściwości materiałów, co jest dość częstym błędem, zwłaszcza na początku nauki o procesach przeróbczych. Pomiar wilgotności próbki przydaje się oczywiście w wielu procesach, szczególnie przy suszeniu czy ocenie jakości surowca, ale nie dostarcza informacji o rozkładzie wielkości ziaren. Wilgotność wpływa na zachowanie się materiału, np. podczas przesiewania czy transportu, lecz nie mówi nic o samym składzie ziarnowym. Pomiar gęstości zawiesiny to kolejny parametr, który ma znaczenie w procesach wzbogacania, zwłaszcza w hydrocyklonach czy osadzarkach, ale gęstość jest zależna od udziału części stałych i cieczy, nie od rozkładu frakcji ziarnowych. Analiza densymetryczna natomiast służy do określania rozkładu składników według gęstości, co jest przydatne przy rozdziale minerałów o różnych własnościach fizycznych, np. w procesie wzbogacania, ale znowu – nie odpowiada na pytanie o wielkość ziaren. Typowym błędem jest mylenie metody z parametrem – nie wszystko, co się mierzy w próbce, mówi o jej składzie ziarnowym. W branży przeróbczej przyjęło się, że skład ziarnowy określa się tylko poprzez analizę granulometryczną, czyli przesiewanie na sitach o określonych oczkach albo metody specjalistyczne, jak analiza laserowa. Te inne parametry są ważne, ale na inne potrzeby. Z mojego doświadczenia wynika, że to rozróżnienie jest kluczowe dla prawidłowego prowadzenia procesów, bo błędna ocena składu ziarnowego prowadzi do złego ustawienia urządzeń i spadku efektywności. Warto więc pamiętać, że granulometria to podstawa w klasyfikacji i nie zastąpią jej żadne inne pomiary nawet jeśli wydają się równie techniczne.