Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

Wiele osób błędnie zakłada, że zwiększenie ilości dozowanej nadawy lub powiększenie średnicy sita poprawi skuteczność przesiewania. To częsty błąd myślowy, bo wydaje się logiczne, że większa powierzchnia lub więcej materiału przyspieszy przerób. Jednak w rzeczywistości zwiększenie ilości nadawy skutkuje przeładowaniem sita – powstaje gruba warstwa, przez którą drobniejsze ziarna nie mają szansy dotrzeć do otworów i przejść na drugą stronę. Efektem jest spadek skuteczności, wzrost ilości materiału przechodzącego w nieodpowiednie frakcje oraz szybsze zużycie sita. Co do zwiększenia średnicy otworów – to tylko przesuwa granicę rozdziału, ale nie poprawia selektywności. Przez zbyt duże otwory przejdą także większe ziarna, więc nie uzyskamy potrzebnego rozdziału na klasy ziarnowe. Z kolei zmniejszenie częstotliwości drgań działa wręcz odwrotnie – mniejsza liczba drgań oznacza, że ziarna są słabiej podbijane i nie mają odpowiednich warunków do przesuwania się po sicie, przez co przesiewanie jest mniej efektywne. Branżowe standardy i instrukcje obsługi maszyn wyraźnie zalecają utrzymywanie odpowiedniej, niezbyt wysokiej ilości nadawy i optymalnej częstotliwości drgań, zależnych od typu materiału i wymaganej frakcji. Najlepsze efekty przynosi właśnie ograniczenie ilości materiału na sicie – to sprawdzone w wieloletniej praktyce zakładów przeróbczych. Czasem pozorne przyspieszenie procesu prowadzi do większych strat i konieczności poprawiania procesu, co generuje koszty i opóźnienia.