Kwalifikacja: GIW.11 - Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych

W technice przeróbki kopalin bardzo łatwo pomylić pojęcia związane z rozdrabnianiem i uwalnianiem ziaren, bo są do siebie trochę podobne. Dość często spotykanym błędem jest odnoszenie masy uwolnionych ziaren do masy produktu rozdrobnionego – to nie daje jasnego obrazu efektywności, bo nie uwzględnia, ile faktycznie składnika trafiało na wejściu do procesu. Takie porównanie bywa mylące, gdy np. rozdrabniamy różne partie rudy o odmiennych zawartościach minerału. Drugą pułapką jest skupianie się wyłącznie na nieuwolnionych ziarnach – sama masa tych nieuwolnionych nie powie nam, ile cennego materiału zostało już uwolnione względem całości. Tak samo błędne jest odnoszenie się do pozostałych uwolnionych składników, bo chodzi nam o konkretny minerał, a nie całość „uwolnionych” substancji. W branży utrwaliło się podejście, żeby efektywność uwalniania liczyć zawsze względem nadawy, bo wtedy można niezależnie od zmienności procesu porównywać wyniki, optymalizować parametry i wyciągać wnioski dla dalszych etapów wzbogacania. W praktyce takie nieprecyzyjne wskaźniki mogą prowadzić do błędów interpretacyjnych, strat materiału i niewłaściwego doboru urządzeń. Dlatego warto utrwalać sobie, że poprawna odpowiedź to zawsze relacja do masy składnika w nadawie – wtedy mamy pełen obraz i możemy pracować zgodnie z najlepszymi branżowymi standardami.